Céramique
Op het terrein van deze moderne stadswijk aan de zuidoostelijke Maasoever lagen nog niet zo lang geleden de fabriekshallen van de aardewerkindustrie, Société Céramique.

De fabriek werd in 1850 gesticht aanvankelijk binnen de vestingwerken van Wijck. Het bedrijf stond bekend om haar fraaie serviezen en degelijk sanitair. In 1963 sloot de "Céramique" haar poorten. Tegenwoordig zijn in de wijk Céramique niet alleen resten van de oude vesting te zien, maar ook nog enkele van die oude fabrieksgebouwen, zoals de Villa Jaunez, de voormalige directeurswoning, de Bordenhal en de Wiebengahal.

Vanaf de Onze Lieve Vrouwewal, aan de overkant van de Maas heb je een fraai zicht op de Céramique-wijk. De voetgangersbrug "de Hoeg Brögk" is de langste uit één stuk van Europa, hij brengt je naar het "Plein 1992", het hart van de nieuwe wijk. Het plein wordt wel het "stadsbalkon" van Maastricht genoemd omdat het ruim drie meter boven de Maaskade ligt en een mooi uitzicht op de Maas biedt. Het plein is genoemd naar het Verdrag van Maastricht dat in 1992 werd getekend in het nabij gelegen Gouvernement. Dat verdrag bezegelde de invoering van één Europese munt, de Euro. Het Euroteken en het jaartal 1992 zijn in de bronzen tegels verwerkt in het plaveisel.

Plein 1992 vormt met het multifunctionele Centre Céramique de zogenoemde "noordknoop" van de wijk. Het is de plek waar cultuur, recreatie en wonen samengaan. Het markante gebouw met zijn ranke zuilen is, is kenmerkend voor Limburgse architect Jo Coenen, die ook tekende voor het stedenbouwkundig plan van de hele wijk. In het Centre Ceramique is de stadsbibliotheek gevestigd, de provinciale collectie archeologie wordt er bewaard en gepresenteerd en er zijn ook enkele tentoonstellingsruimten. De grote glazen pui kijkt uit op het plein en geeft het gebouw een open en toegankelijk karakter. Naast het Centre Céramique bevindt zich de voormalige bordenhal van de Société Céramique, tegenwoordig het Derlon theater. De Avenue Céramique is de as van de wijk. Hier liggen de gebouwen waardoor de wijk internationaal bekend is: De "Toren van Siza" van de Portugese architect Alvaro Siza. De met zink beklede toren is ruim 52 meter hoog en daarmee de eerste echte hoogbouw in Maastricht. Aan overkant van de avenue ligt het woon- en kantorencomplex "La Fortezza" van de Zwitserse architect Mario Botta. De ronde vorm van dit gebouw sluit aan op de bocht waarmee de Avenue overgaat in de Wilhelminasingel. Die singel werd in de 19e eeuw aangelegd op de geslechte vestingwerken. Vandaar de naam Fortezza, dat vesting betekent.
Halverwege de Avenue ligt het gebouw van Rijkswaterstaat van Jan Hubert Henket met zijn opvallende glazen gevel en zijn "atrium", een centraal gelegen binnenplein. De zonverwarming van de glazen "zonneschoorstenen" zorgt voor een ingenieus ventilatiesysteem.

Il Fiore - "de bloem" - is een kantoren- en sportcomplex naar ontwerp van de Nederlandse architect Herman Herzberger. Het gebouw in de vorm van de letter "Z" verbindt drie bloemvormige torens die verwijzen naar het bekendste aardewerkdecor van de Société Céramique: "het boerenbont".



Het Bonnefantenmuseum was het eerste gebouw dat in 1995 in deze prestigieuze wijk werd voltooid. Het museum draagt de naam van het klooster waarin het vroeger gevestigd was. Het is een van de bekendste gebouwen van de Italiaanse kunstenaar, ontwerper en architect Aldo Rossi. Hij ontwierp een klassiek museum in een symmetrisch E-vormig gebouw met in het verlengde van de middenvleugel een 28 meter hoge ronde toren aan de Maas. De toren verbeeldt "het begin en het einde van Nederland". In de hal achter de entree van het museum bevindt zich nog een toren, maar dan uitgespaard als holle ruimte. Voor het museum ligt de Wiebengahal. De fabriekshal werd in 1912 gebouwd door J.G. Wiebenga en staat bekend om zijn bijzondere betonconstructie; het is één van de vroegste voorbeelden van het "Nieuwe Bouwen" in Nederland. Tegenwoordig is er de dependance van het Nederlands Architectuur instituut (NAi) gevestigd. De Ceramiquewijk wordt aan de zuidzijde begrensd door de John F.Kennedybrug en aan de westzijde door de Maasoever. Hier ligt een langgerekt park dat het museum verbindt met Plein 1992 en het cultureel centrum Centre Céramique.



Parallel aan het park ligt "de Stoa", van de Italiaanse architect Luigi Snozzi. De naam is ontleend aan het gebouw waarin de Griekse filosofen "de Stoicijnen", les gaven. Het gebouw herinnert ook aan de stadsmuur die hier vroeger lag en verwijst naar het robuuste karakter van de vestingwallen. Maastricht Het Verdrag The Treaty
Verhalen over Céramique
Op 6 april 2008 vond in het kader van het Oral History Project een verhalenmiddag over de wijk Céramique plaats.
Beluister de verhalen van enkele Maastrichtenaren over de wijk.