Mijn jaarwisseling 1944

1945

Auteur(s): M. Caberg
Redactie: Paul Arnold

In onze rubriek 'Foto Album Maastricht' in weekblad De Ster plaatsten wij onlangs een foto van Maastrichtse meisjes die dansend met Amerikaanse soldaten het jaar 1944 uitluidden. De foto werd gemaakt tijdens een nieuwjaarsfeest in het juvenaat van de Broeders van de Beyart aan de Tongerseweg. Mevrouw M. Caberg stuurde ons een bericht waarin zij vertelt hoe zij die jaarwisseling vlak na de bevrijding van Maastricht heeft beleefd.

Mijn jaarwisseling 1944-1945
Het was de tijd van het Ardennenoffensief en 's avonds na een bepaald tijdstip mocht niemand meer over straat. Mijn vriendin Mady Niesten en ik, hadden samen met een paar vrienden afgesproken om bij Paulissen in Biesland te gaan dansen. Maar thuis hadden we een heel ander verhaal opgehangen: Mady's zus werkte toentertijd in het ziekenhuis en wij zouden daar gaan doorvieren. Omdat we door ons leugentje onze vrienden niet bij ons thuis konden ontmoeten, hadden we afgesproken dat we elkaar zouden treffen in een winkel tussen de Munt- en de Nieuwstraat. Die winkel was eigendom van een goede kennis van mijn vriendin, een al wat oudere dame.

Op het afgesproken tijdstip waren wij bij die mevrouw, maar hoe we ook wachtten, onze vrienden kwamen niet opdagen. Naar huis gaan konden we niet, we mochten de straat niet meer op. En hadden we dat wel gedaan, dan hadden we thuis onze geloofwaardigheid verspeeld.

Er zat voor ons niets anders op dan te blijven waar we waren. Die mevrouw had medelijden met ons, maar als je 19 bent til je aan een teleurstelling niet zo zwaar, al hadden we ons die nacht wel anders voorgesteld. We moesten daar natuurlijk blijven slapen, maar dat vond die mevrouw helemaal niet erg. Zo had zij ook wat gezelschap.

Die nacht was er ook nog luchtalarm; er zijn toen bommen gevallen op de Herbenusstraat, maar dat hoorden we pas de dag erna. Toen we op Nieuwjaarsdag thuis kwamen moesten we natuurlijk vertellen wat we zoal gedaan hadden en waar we hadden geschuild tijdens het luchtalarm. Maar dat is voor dit verhaal niet zo relevant. Af en toe spreken Mady en ik nog wel eens over wat we toen hebben meegemaakt, want vriendinnen zijn we nog steeds.


De verhalen:


Terug naar het verhalenoverzicht