Het Verhaal van Willy Coolen

Auteur(s): Willy Coolen

Datum interview: 18 augustus 2009.

De heer Coolen (*1929) vertelt over de gebeurtenissen na het Amerikaanse bombardement op de Meerssenerweg van 16 september 1944.

"De namen van de slachtoffers van dat luchtbombardement twee dagen na de bevrijding van Maastricht staan in alfabetische volgorde gerangschikt op het monument op de begraafplaats Oostermaas. De oprichting was een initiatief van pastoor Jacobs van de parochie Onze Lieve Vrouw van Lourdes ter nagedachtenis aan alle burgers die tijdens de bezetting door oorlogshandelingen zijn omgekomen en in het bijzonder aan de Maastrichtse slachtoffers die tijdens dat bewuste bombardement werden gedood. Er zijn twee kolommen. Mijns inziens zijn sommige namen in de verkeerde kolom ondergebracht. Mevrouw Sassen-Bormans en haar drie ongelofelijk knappe dochters bijvoorbeeld werden gedood op 16 september, maar staan in de rechter kolom Gevallen voor het Vaderland 1940-1950. Datzelfde geldt voor mevrouw Serpenti-Van Eijck die toen ook omkwam. Haar man werd niet getroffen, maar overleed in 1956; zij liggen in een gemeenschappelijk graf aan de Tongerseweg. Zoals ik al zei werden mevrouw Sassen Bormans en haar drie dochters gedood. De tragiek was dat meneer Sassen op dat moment niet thuis was. 

Nogmaals: ik ben van mening dat die namen verkeerd zijn gerangschikt. Je zou verwachten dat daar gedegen onderzoek naar gedaan werd…..

Ik heb enkele van de slachtoffers gekend - Ramakers, Huubke Evers, Routers, Sassen, Serpenti…. Wilhelmina Nijst woonde indertijd in de Professor Moserstraat. Zij werd door een granaatscherf geraakt op het Hofmeiersplein toen ze op weg was naar vrienden. Als er bommenwerpers overvliegen moet je je niet op straat begeven. Nee, ik heb haar niet meer gezien. Haar vader heb ik gekend; die werkte bij de Kristalunie.

Het huis van de familie Serpenti bevond zich in de Professor Nijpelsstraat. Ik liep daar, zo'n 50 meter van de plek waar Amerikaanse toestellen vluchtende Duitsers bestookten, en was op weg naar huis.  

Ik hoorde geluiden van mensen die onder het puin lagen. Daarom ben ik teruggelopen, compleet overstuur, maar kon door het stof niemand herkennen…. Ik heb de mensen van de luchtbescherming later nog geholpen met puinruimen. Het was er een enorme chaos. Wij woonden aan het Professor Henketplein. Toen ik daar aankwam, bleek alles kapot. Ik ging toen naar de schuilkelder, óók aan het Professor Henketplein. Dáár kreeg ik te horen dat mijn familie bij mijn zus Fien Lambriex-Coolen zat. 

De tuinen van de hoekwoningen aan het Professor Henketplein, de Professor Nijpelsstraat en de Meerssenerweg grensden aan elkaar. Juist dáár zijn die bommen gevallen. De bommenwerpers droegen kleine bommen onder de vleugels….. Piloten maakten veel fouten. Als negen van de tien toestellen overkomen en er gebeurt niets terwijl er één een kapitale fout maakt, dan is dat rampzalig. Het is natuurlijk ook altijd zo dat bommen nooit vallen op de plek waar het vliegtuig ze loslaat.  Piloten, jonge jongens nog, kregen door tijdgebrek een stoomcursus, konden vaak niet goed navigeren en hadden soms de landkaarten verkeerd om……

Het was een rare tijd. We werden van de ene naar de andere school gestuurd. Ik zat op de Don Boscoschool in de Professor Pieter Willemsstraat, maar de Duitsers vorderden het gebouw. Daarna gingen we naar de Lelyschool bij de Koepelkerk en de overweg.

Aan de andere kant van het spoor, in het Krèjje- en het Roeddörrep, hebben de bommen het meeste dood en verderf gezaaid. Ook bij de Zinkwit. Er waren veel doden en gewonden. Hoe het toen verder ging? De mensen werden niet opgevangen. Daar was de tijd niet naar. Er werd niet met slachtoffers gepraat of rekening gehouden met hun omstandigheden. Er was ook geen verzet tegen overheden. Mensen gingen snel weer aan de slag want er moest brood op de plank komen.

Ik had het bijzonder gewaardeerd indien de Amerikanen een jaar na het vergissingsbombardement in die twee wijken waren teruggekeerd om er kransen te leggen voor de slachtoffers, een minuut stilte in acht hadden genomen en hun excuses hadden aangeboden. Niets van dat alles."


Terug naar het verhalenoverzicht