Het verhaal van dhr. Michael Ph.J. Miethke

Auteur(s): Michael Miethke

De heer Miethke (*22 oktober 1956)  vertelt het verhaal over zijn Duitse vader die in 1940 als gewoon soldaat op weg naar Parijs een tussenstop in Maastricht maakte. "Ik werd door dhr. Ivo van Megen (regisseur) op dit project van Zicht op Maastricht geattendeerd. Naar ik heb begrepen heeft het te maken met de tijd van de bezetting. Ik ben zelf van oorsprong Duitser en woon al 26 jaar in Maastricht. Ik werk hier als conferentietolk en technisch vertaler. Mijn vader was als gewoon soldaat op weg naar Parijs om aldaar zoals men in Duitsland toentertijd pleegde te zeggen zijn Fronturlaub te vieren. Hij maakte in Maastricht een tussenstop samen met andere Duitse soldaten. Nadat hij aan het Russische front gevochten had - hij een zijn kamaraden vielen Rusland op de fiets binnen en dat is geen grap maar een feit - werd hij naar het westen op voor vakantie gestuurd. Dat klinkt een beetje wrang, maar het is wel zo geweest. In het voorjaar van 1940 stapte hij op het station van Maastricht uit de trein en is vervolgens samen met de andere Duitse soldaten in uniform via de Wycker Brugstraat en de Sint Servaasbrug tot aan het Onze Lieve Vrouweplein gewandeld. Hij zei dat hij prettig ontvangen werd; er was geen sprake van enige vijandige bejegening. Die dag was het mooi weer, echt een dag waarop je buiten kon zitten in het zonnetje. Volgens mij liepen de soldaten niet in formatie. Hij wandelde met zijn kameraden naar het Vrijthof, pikte daar een terrasje, dronk een glas water, at zijn boterhammetjes op en twee uur later stapte hij weer op de trein richting Parijs. Nogmaals: het was een frontvakantie en die vond plaats vóór de overval op Nederland, België en Frankrijk in mei en juni 1940.




Mijn vader werd geboren in 1916 en was ten tijde van dat uitstapje 24. Hij overleed enkele jaren geleden op 87-jarige leeftijd. Niet lang na dat uitstapje is hij wéér naar Nederland gegaan als kleine bureauklerk in het Duitse leger. Hij heeft toen mijn moeder leren kennen. Dat is zo ongeveer onze familiegeschiedenis.Ook mijn Duitse nichtje woont en studeert sinds drie jaar hier in Maastricht. Ik woon aan de Wilhelminasingel. Ooit kwam een oude meneer langs die vroeger in de woning onder mij op de begane grond woonde. Hij vertelde mij een mooi verhaal - dat de Duitsers in mei 1940 geprobeerd hadden de Wilhelminabrug op te blazen. Blijkbaar logeerden in het huidige cinéma-café Duitse spionnen. Wat ik van die oude meneer begrepen heb, is dat ze op de avond voordat ze hun plannen wilden uitvoeren een beetje veel gedronken hadden. De volgende dag liep één van hen dronken en luidruchtig naar buiten. Hij werd door Nederlandse soldaten doodgeschoten. Men had de spionnen al lang door. Dat verhaal zou u van die oude meneer moeten horen; hij leeft nog en woont volgens mij in Roeddörrep, maar ik weet zijn naam niet. De Duitsers hadden stadsplattegronden gekocht en wisten precies hoe ze moesten lopen. Die verteller was toen nog een jochie. Het was voor hem natuurlijk spannend. Hij moest koffie brengen naar de Nederlandse soldaten bij die brug en had geen benul van de ernst van de situatie en het mogelijke gevaar dat hij liep. Die meneer vertelde mij ook - en dat heeft mij erg ontroerd - dat een stoet van gevangenen vanuit België over de Wilhelminabrug ging terwijl nèt het Duitse leger langsmarcheerde. Het Duitse leger maakte op de verteller een erg gedisciplineerde indruk met hun strakke uniformen, de keukenwagen en de andere voertuigen. De mensen zeiden dat de Duitsers heel goed georganiseerd waren en men dacht dat je van een dergelijk gedisciplineerd leger niet zou kunnen winnen. Aan de andere kant van de straat was de eindeloze stoet van gevangene, vermoeide, hongerige en dorstige soldaten. Mensen aan weerszijden van de Wilhelminasingel hebben hen toen eten en drinken gebracht. Dit werd door de Duitsers niet belemmerd. Het was allemaal heel triest. Het jongetje zag toen ook voor het eerst mensen met een andere huidskleur. In het Belgische leger vochten ook Afrikanen. 'Het was een rare stoet,' zij de oude man tegen mij.     

Terug naar het verhalenoverzicht