Het Heimwee van Baptiste Ramaekers

Met medewerking van: Baptiste Ramaekers

Baptiste Ramaekers kijkt met weemoed terug naar het Maastricht van de jaren '50 en '60 toen de binnenstad nog relatief ongerept was. De vele veranderingen zijn zijns inziens te rigoreus voltrokken en hebben hem nooit kunnen bekoren. Hij besloot de situatie anno 1960 in maquettevorm weer te geven die hij zijn levenswerk noemt.

"Ik heb de veranderingen in de binnenstad van Maastricht met lede ogen aangezien. Vanuit mijn ouderlijk huis aan Hoge Kanaaldijk zag ik dat men het water uit het kanaal pompte. Met graafmachines werden de wanden verwijderd. Niet lang daarna heeft men grond en zand in het tracé gestort die met bulldozers en walsen werd geëgaliseerd. Alles resulteerde in een verkeersweg die voornamelijk bedoeld was voor het vrachtverkeer.

Het oude kanaal met de drie draaibruggen heb ik nog gekend. Het had wel iets romantisch om over die bruggen te lopen. De schepen heb ik nog vanuit mijn raam voorbij zien gaan. Er werden regelmatig roeiwedstrijden gehouden en er werd altijd wel gevist.

Het Stadspark deed zeer romantisch aan omdat ik er als kind 's winters heerlijk kon sleeën en 's zomers in de bomen klom. Het werd afgebroken omdat het een en ander diende te worden gemoderniseerd om economische redenen. Het resultaat is absoluut triest en stemt tot somberheid. De huidige toestand is verre van ideaal en we zijn er eerder op achteruitgegaan. Ik was tot tranens toe bewogen toen al die fascinerend mooie dingen voor mijn ogen werden afgebroken. Ze moesten plaats maken voor verbeteringen, maar veel mensen zeggen dat men de oude situatie zoveel mogelijk intact hadden moeten laten. De grootschalige veranderingen had men ook in diverse stadia kunnen doorvoeren.

Het was altijd leuk in het oude park, d'n Ingelsen Hoof. De prachtige Blekerij met haar 18de eeuwse arbeiderswoningen ging resoluut teloor. Een strook grond die reikte tot aan de plek waar de eerste pijler van de Kennedybrug in het water staat werd weggegraven. Grasperken in het park mocht je vroeger niet eens betreden en er stond ook een laag ijzeren hek omheen. Nu moet je er 's avonds de rommel van de mensen opruimen. Dat neemt niet weg dat er op sommige plekken inderdaad mooie dingen zijn teruggekomen. Het Stokstraatgebied is schitterend gerestaureerd, maar dit alles weegt niet op tegen de grootschalige afbraak. Tja, oude, verwaarloosde toestanden roepen nu eenmaal luidkeels om vernieuwing…

Vanaf de Blekerij zag ik de sleepboot Sterre der Zee regelmatig voorbijgaan. Aan de Sint Pietersluisweg lag het schipperscafé Maaszicht. De eigenaren zijn er niet meer. De geestelijke tekenvader van Wipneus en Pim was mijn oom, een broer van mijn vader. Hij was zwaar gehandicapt, maar hij liep heel vaak langs het water. Een andere oom van mij had een blauwe Bugatti waarin ik als jongetje weleens meemocht. Hij reed er alleen op zondagsochtend mee en het ding maakte een enorme herrie. Op een bepaald moment besloot hij de wagen te demonteren en bewaarde de onderdelen in afzonderlijke dozen die opgevuld waren met watten. Hij heeft de wagen later voor duizend gulden verkocht aan een liefhebber van het merk. Mijn oom was wel heel verdrietig toen hij hoorde dat de inmiddels geassembleerde auto een ton waard was…

Ik besloot ongeveer vier en een half jaar geleden het Stadspark met een deel van het kanaal op schaal na te bouwen. De maquette is nog niet af en geeft ook niet exact de voormalige situatie weer. Ik werk er alleen aan als ik in de juiste stemming ben. Je moet veel geduld hebben. Ben ik niet gemotiveerd dan doe ik niets en ga bijvoorbeeld wandelen.  Soms besteed ik twee uur aan een bomenrij. Ik heb oude boerderijtjes links en rechts aangebracht en in het park zijn alle oude paadjes weergegeven.

Verder speel ik graag piano, ik schilder, lees en schrijf teksten.

Modernisering is niet alles. Sommigen zeggen je moet met je tijd meegaan maar het ging mij allemaal veel te snel."

Terug naar het verhalenoverzicht