Het fluiten van de bommen

Auteur(s): Antonius Lucker

Als vijfjarige maakte Antonius Lucker het vergissingsbombardement op Krèjjedorp mee vanuit een schuilkelder. Opgroeiend werd zijn verontwaardiging over het uitblijven van aandacht voor 'de grootste ramp die Maastricht ooit getroffen heeft' steeds groter.

"Ik woonde destijds bij de overweg aan de Bosscherweg nummer 233. Dat was op een steenworp afstand van het Krèjjedörrep. Toen dat vergissingsbombardement plaatshad, was ik nog geen vijf jaar oud.

Onder ons huis was een klein keldertje, niet veel groter dan deze caravan. Wij vluchtten met zijn allen naar beneden en Pa haalde ook nog eens verschillende mensen die op dat moment buiten waren naar binnen. Het fluiten van die bommen even later was duidelijk hoorbaar. Ik heb daarvan nog jarenlang nachtmerries gehad. De vrouwen waren allemaal aan het bidden. Toen die bommen floten ging dat dus van "Weesgegroet Mariaaaahhhhh, vol van genaaahhaaade…" , terwijl het cement op dat moment uit het plafond viel. Pa zat bij de luchtbescherming; hij ging direct daarna het rampgebied binnen om te helpen en vertelde bij terugkomst dat er zo verschrikkelijk veel gestolen werd. Huisraad en persoonlijke spullen die door de mannen van de luchtbescherming onder het puin vandaan werden gehaald en aan de straat gezet, werden gelijk weggegrist zodra men zijn rug had gedraaid.

Ik erger me mateloos aan het feit dat er nooit fatsoenlijk aandacht aan die ramp is besteed. Het  monumentje op het Schildersplein is op zich mooi, maar het is verstopt in een achterafhofje. Bovendien is voor zo'n ingrijpende gebeurtenis die zoveel mensenlevens eiste dat monument véél te klein. Op de plekken waar toen zoveel slachtoffers vielen is nu dat winkelcentrum met parkeerplaats. De allochtonen die er wonen weten niets van hetgeen hier ooit gebeurde. Ik durf te stellen dat, als die bom in het Villapark terechtgekomen was, de nasleep wel even anders zou zijn geweest. Die nachtmerries van toen maakten plaats voor woede toen ik groter werd. Ik heb me er steeds vaker over geërgerd dat er op het Vrijthof altijd van alles te doen is tijdens het carnaval en zo, maar aan de grootste ramp die Maastricht ooit getroffen heeft, is sindsdien nog nauwelijks aandacht besteed. Misschien dat uw initiatief daarin verandering kan brengen. De mensen uit het Krèjje- en het Roeddörrep waren hardwerkende arbeiders, maar in de ogen van de zogenaamde nette mensen waren ze gewoon 'minder volk'. Het is ook uitermate grof dat er van dat Krèjjedörrep niets bewaard is gebleven. De KNP had de terreinen nodig om er loodsen op te zetten en toonde geen respect voor het leed en de doden. 'Het is toch maar krapuul!' Zo is het mij tenminste verteld, terwijl juist die mensen dat bedrijf groot gemaakt hebben.

De emoties van toen zijn weg. Waar ik me ook met name aan stoor is dat de jeugd nauwelijks nog stilstaat bij het verleden. Jongeren zijn te materialistisch ingesteld. Sommigen ontkennen zelfs de Jodenvervolging. Dat is schandalig, maar ja, iedere beschaving heeft zijn ratten in de riolen en als de tijd ongelukkig wordt komen die naar boven….. In het onderwijs worden die dingen ook verkeerd gebracht. Geschiedenislessen beginnen met de Romeinen en de Batavieren, terwijl men juist eerst de fouten die in het vrij recente verleden zijn gemaakt zou moeten belichten.

Een zoon van mij speelde wat al te vaak 'oorlogje'. Ik heb hem ooit eens meegenomen naar het Ossuaire in Verdun en hem toen voor de ruit van het knekelhuis gezet. Ik zei "als je het nòg eens over oorlog hebt, dit is oorlog!" Hij is zich rotgeschrokken en sindsdien respectvoller met het verleden omgegaan…."


Terug naar het verhalenoverzicht