Herinneringe vaan Pie Beckers

Auteur(s): Pierre Beckers
Redactie: Paul Arnold

De heer Pierre Beckers (85) uit de Bogaardenstraat nam contact met ons op met de vraag of wij hem konden helpen aan een foto die paste bij zijn oorlogsherinneringen. Die foto konden wij niet leveren, maar zijn verhaal was dermate interessant dat wij hem opzochten. En wat bleek? Pierre had een groot deel van zijn levensgeschiedenis opgeschreven. In het Maastrichts. Zijn verhaal begint als volgt:


"Op häör slaopkamer bove de kaffee vaan grameer en grampeer die Langsutkenaal woende, beveel hun sjoendochter Drikka vaan unne flinke jonge zoon, en umtot häöre maan Pierre, dat is de zoon vaan grameer en grampeer, oonderdeens bij de Meriene waor en met zie sjeep in Den Helder laog, moos grameer Truij häör verzörrege.

Dat waor häör bès wel touwvertroud, want zie had zellef ouch al genóg kinder gekrege, dus zie waor good op de huugte vaan wat zie allemaol moos doen. Es ziech daan soms ein of aander akkevietsje moch veurdoen, kós zie altied nog e beroop doen op häör vriendin Bet, die wijsvrouw is en ut keend ouch gehaold had.

Neturelik kaom de gánse femilie nao ut kinneke kieke, want dat waor jummers ut ierste kleinkeend aon de kant vaan Drikka häör femilie. Drikka's meer Merie, en häör twie zusters Miena en Lieske die alletwie nog neet getroud waore méh wel al veur vas vrijjde, waore neet bij ut kinneke weg te sloon.

Oonderwijl de vrouluij bove zaote de klasjenere wie ze ut duipfies ginge organisere, waore ampa Naatsje met ziene zoon Wöllem en zien twie aonstaonde sjoenzäöns Sjeng en Sjefke zich oonder in de kaffee bij grampeer Pie e lekker dröpke goon drinke op de gezoondheid vaan ut nuij kinneke. Oondertösse waore Fiena, de zuster vaan Pierre, met häöre maan Sjang ouch naor ut kinneke koume loere. Veur tot ut aovend woort waore ouch al Pierre's gebreurs met hun vrouwe de kaffee binne kómme loupe.

De vrouluij ginge rechstreeks naor bove zoetot op unne vlook en unne zöch de slaopkamer bij Drikka barstes vol zaot. Oonderwijl lete de mansluij zich oonder in de kaffee de gleeskes beer lekker smake. Ut waor méh good tot Drikka op unne Zoondag is bevalle, want noe hoofde geine te wèrke zoetot grampeer zien gánse femilie bijnao hielemaol bijjein had. Allein de pa vaan ut keend, en zien jongste broor Lewie dee bij de koloniejale in Indieje deende mankeerde, méh oondaanks dat gemis, waor grampeer zoe gruuts es unne pouw tot heer weer unne kleinzoon debij had gekrege.

Ut kind zouw ziene naom goon kriege en ouch Pie goon heite, en daorum sjödde heer nog méh ins e runsje in. Tösse alle bedrijvegheid door, had ampa Naatsje unne breef zitte sjrieve nao Pierre in Den Helder. Tot heer pa waor gewore vaan unne flinke en gezonne zoon, en tot heer zich noe méh hiel gaw verlof moos aonvraoge en naor Mestreech moos kómme. Aanders woort ziene zoon zoonder häöm geduip, wat toch neet de bedoeling waor. […]

Ut waor toch nog vriedag gewore veur tot Pierre op verlof kaom, zoedat ut keend op zaoterdag in d'n Awwe Stiene geduip ging weure. En umtot Drikka al oongeveer un week gelijje bevalle waor, ging zie ouch mèt en kós zie ampassant häöre kèrkgaank hawwe.

Zoe koam ut dat tege èlf oor un hiel precessie vaan oet de kaffee op weeg ging nao de kerrek. De wijsvrouw die ut kinneke droog, leep in ut midde met grampeer Pie dee petere wao aon de kopskant en ama Merie es paat aon ut vootind vaan ut keend. Häör gruutse dochter Drikka leep neve häör. Wied hoofde ze gelökkig neet te loupe, want de kerrek laog méh un gooj vieftig meter wijjer op.

Keplaon Gielisse stoont hun al aon de poort op te wachte, zoetot ze direk wie ze binne waore met duipe kóste beginne. De keplaon sjödde e kletske wiewater euver ut keend zie köpke, en maakde met zallef e kruiske op zie veurköpke. Nao nog e paar menute beije, woort de naom vaan ut keend in ut register gesjreve, en woar de plechtigheid aofgeloupe. Oondertösse waor Drikka bij ut beeld vaan de slevrouw unne bougie goon aonsteke en ut kinneke hedde noe offiesjeel Pie, met gein letter mie of minder."


Pierre Beckers beschikt over een fenomenaal geheugen en is een rasverteller. In prachtige volzinnen beschrijft hij zijn jeugdjaren in het Boschstraatkwartier, de herinneringen aan zijn buurtgenoten en het gedeelde lief en leed in deze voormalige volksbuurt. Vervolgens staat hij uitvoerig stil bij zijn belevenissen tijdens de tweede wereldoorlog en zijn tijd als vrijwilliger bij de marine. Het verhaal (bijna 120 pagina's) eindigt als Pierre Beckers eind jaren 1940 afzwaait en als meubelstoffeerder gaat werken bij de firma Wagemans. Of hij ooit ook de rest van zijn leven te boek gaat stellen, weet hij niet. 'Es God ut bleef en iech tied vaan leve höb, menier'.


Terug naar het verhalenoverzicht