Ambtenarenverhalen

Ronald Stans, een mythe

Auteur(s): Léon Minis
Met medewerking van: André Willems, Erwin Gerardu

Vroeger kwam je wel eens bij de Centrale Personeelsdienst (CPD) in de Batterijstraat. Steevast kwam je daar dan Ronald tegen, een vriendelijke maar wat eigenaardige jongeman die de post rondbracht. Eigenaardig, omdat hij zich totaal anders gedroeg dan je van een bode verwacht. Hij was wat luidruchtig, verward en gemoedelijk. Het viel ons op dat de CPD-ers van hoog tot laag meteen heel ontspannen reageerden op zijn binnenkomst en hem welwillend toespraken, langer dan je zou verwachten bij een gesprekje met een bode. Sprekende voorbeelden van de plicht en het privilege van meer ontwikkelde mensen om zich aan te passen aan een minder ontwikkelde persoon. Ronald Stans was vaak in zichzelf gekeerd; soms kwam je hem op straat tegen en dan kon hij zichtbaar schrikken van je begroeting: hij had je helemaal niet gezien.

Later kwam hij bij de algemene bodedienst. Dagelijks zag je hem tientallen malen met zijn postkarretje de Stadhuisstraat tussen de oude stadskantoren oversteken. Hoewel hij geen ijzeren gezondheid had, was hij er toch altijd: voelde hij een kou opkomen dan kwam hij naar het werk met proppen watten in de oren en een wollen muts op. Een ander was al tien keer thuis gebleven. Fenomenaal was de kennis van Ronald over de aardrijkskunde van onze omgeving. De geologische gelaagdheid van de per brommer te bereiken omgeving van Maastricht had geen enkel geheim voor hem. En voor aanwijzingen omtrent de handigste route naar enig gehucht in onze regio moest je ook bij hem zijn. Toen Ronald 50 jaar werd, zeven jaar vóór zijn overlijden in mei 2005, werd hij in de vergadering van het college van burgemeester en wethouders uitgenodigd en daar kort toegesproken door burgemeester Houben. Wat voor een ander een hoogtepunt in zijn ambtelijke carrière zou zijn geweest, was voor Ronald niet meer dan een onderbreking van de alledaagse sleur. Aan niets merkte je toen dat de goedbedoelde bespiegelingen van de aanwezigen tot hem doordrongen. Hij was altijd gelijkgestemd en niet depressief of uitbundig. Hij nam het leven zoals het was.

Afb: Ronald Stans


De verhalen:
Ambtenarij in de vierde eeuw na christus:corruptie troef, Brandweerbeeldje: botsingen tussen culturen om kunst, Breur Lemmens: een mythe, De eed, De kunst van het relativeren, Gemeente ambtenaren: historische figuren, Hoort de rode vlag bij het socialisme of bij Maastricht?, Jacques van de Venne: een held, JJ, KK en MM: rituelen, Kerk en staat, Leny Scheyven: rituelen, Maastricht en Oranje, Martin Jammers en het toepassen van regels: rituelen, Nico Kempeners, een mythe, Nieuwjaarsreceptie: rituelen, Openbaarheid, Philip Houben; een held, Pie Fabry: rituelen, Retorica in de raad, Taal : beleidsjargon, Taal : communiceren, U of jij?, Zo buiten zo binnen: de bouwvergunning met glacé handschoenen,

Terug naar het verhalenoverzicht