Ambtenarenverhalen

Leny Scheyven: rituelen

Auteur(s): Léon Minis
Met medewerking van: André Willems, Erwin Gerardu

Bij de start van Venster, ons personeelsblad, vergaderde de redactie meermaals over het hebben van een lekkere roddelrubriek. De hoofdredacteur Rob Damoiseaux voelde er gelukkig helemaal niets voor maar anderen waren van mening dat zo'n rubriek de aantrekkelijkheid van het blad zou kunnen verhogen. Zij vonden roddel kort gezegd de essentie van het leven in een kleine gemeenschap. Maar Rob vond het ontplofbare materie. Kon je niet maken vond hij, al stond hij wel toe dat er in bijdragen van collega's toespelingen op persoonlijke situaties werden gemaakt.

Iemand die altijd goed op de hoogte was van de symptomen uit de actuele bestuursentourage was Leny Scheyven-van Beers. Zij was een mooi voorbeeld van een ambtenares met een gevarieerde carrière binnen de gemeente: begonnen bij de stadsbibliotheek, daarna personeelswerk, hoofd van het mobiliteitsbureau, hoofd van PenO en hoofd van Burgerzaken tot 2000 toen ze afscheid nam. Ze was een zeer bij je persoonlijk wel en wee betrokken persoon. Op de een of andere manier was ze altijd uitstekend geïnformeerd over de petite histoire van collega's. Soms was het wel een beetje overdreven dan vroeg ze je onverwachts heel ernstig "Hoe is het met jóu?" "Hoe is het met jou? Nou gewoon, hoe bedoel je?" Maar dan bleek dat ze had gehoord dat de zus van de schoonmoeder van je buurvrouw van een stoep gevallen was.

Een keer passeerden twee collega's die in geanimeerd gesprek met elkaar gewikkeld waren. "Die twee moet je eens in de gaten houden" zei ze. Drie jaar later kwam uit dat ze een amoureuze affaire hadden gekregen.

Leny had op de een of andere manier de gave om snel op een gemeenschappelijke noemer met je te komen. Ze vroeg hoe het met een bepaalde zaak ging. De belangstelling bleek dan gaandeweg niet voor die zaak te bestaan maar voor de persoon die met die zaak verbonden was. Zodra er een kwalitatief oordeel over die persoon viel beaamde ze dat direct. Bijvoorbeeld iemand had een nieuwe baan gekregen maar bleef zich met onderwerpen uit zijn oude functie bemoeien: "Zie je wel, hij kan niet loslaten. Kan niet loslaten. Heb ik hem al zo vaak gezegd." Bij haar afscheid heb ik haar een van mijn gemakkelijkste en heerlijkste recepten gegeven: gebakken aardappeltjes.

Voor vier personen: schil acht flinke aardappelen en snij ze in schijven. Verwarm vier eetlepels olie in de koekenpan met twee teentjes knoflook. Bak de schijven om en om bruin in de olie. Vis voor het opdienen de knoflook eruit.

Voor de grap had ik het recept als titel meegegeven: "Scheyven in de pan". Het is nooit meer echt goed gekomen tussen ons.

Afb: De oude stadskantoren aan de Stadhuisstraat


De verhalen:
Ambtenarij in de vierde eeuw na christus:corruptie troef, Brandweerbeeldje: botsingen tussen culturen om kunst, Breur Lemmens: een mythe, De eed, De kunst van het relativeren, Gemeente ambtenaren: historische figuren, Hoort de rode vlag bij het socialisme of bij Maastricht?, Jacques van de Venne: een held, JJ, KK en MM: rituelen, Kerk en staat, Maastricht en Oranje, Martin Jammers en het toepassen van regels: rituelen, Nico Kempeners, een mythe, Nieuwjaarsreceptie: rituelen, Openbaarheid, Philip Houben; een held, Pie Fabry: rituelen, Retorica in de raad, Ronald Stans, een mythe, Taal : beleidsjargon, Taal : communiceren, U of jij?, Zo buiten zo binnen: de bouwvergunning met glacé handschoenen,

Terug naar het verhalenoverzicht