Ambtenarenverhalen

De kunst van het relativeren

Auteur(s): Léon Minis
Met medewerking van: André Willems, Erwin Gerardu

De gemeentelijke beleidsambtenaardeskundige opereert informeel, flexibel, relativerend, innovatief, vrij, soms vrijpostig. De managerbureaucraat van tegenwoordig heeft de neiging deze adjectieven anders in te vullen: chaotisch, rommelig, onberekenbaar, lastig, ongrijpbaar, oncontroleerbaar en door dit alles: schaarse middelen verspillend. Maar toch waardeert men algemeen de ambtenaar die goed kan relativeren.

Een van de eerste keren dat het relativerende vermogen van gemeenteambtenaren treffend is beschreven was aan het begin van de jaartelling. In de Handelingen der Apostelen Hoofdstuk 19, vers 35 - 40 staat hoe de stadssecretaris van Efese een oproer van de bevolking weet te sussen. De bewoners waren benauwd dat de Diana-cultus met alle daarbij behorende souvenirs om zeep geholpen zou worden door de apostelen die het Christelijk geloof verkondigden. Er ontstond een aardig opstootje waarbij de zilversmeden het voortouw namen. Toen de situatie vrijwel onhoudbaar was geworden en vormen aannam waarop in onze tijd het waterkanon zou worden ingezet gebeurde er iets miraculeus. De stadssecretaris ging op een grote steen staan en riep de Efesiërs op te bedaren. Hij wees hun op de procedures die waren afgesproken: ga naar de rechter als iemand de wet overtreedt of ga naar de gemeenteraad als je bepaald gedrag verboden wilt hebben. 'Trouwens wie ter wereld zou niet weten dat de stad der Efesiërs de grote Diana looft en haar beeld, dat hier ter plaatse uit de hemel is gevallen, vereert?' Met deze woorden bereikte de stadssecretaris dat de oploop spoedig oploste.

Van 1958 tot 1982 en van 1990 tot 1998 zat Louis Devens in de gemeenteraad, op gegeven moment was hij met 84 jaar het oudste zitting hebbende raadslid van Zuid-Nederland. Zijn vader, net als Louis slager van beroep, zat ook een korte periode in de stedelijke volksvertegenwoordiging. Hij maakte een keer een heftig debat in de raad mee, waarbij hij zich kranig had geweerd maar toch uiteindelijk het onderspit had gedolven. Devens vond zich op een misselijke manier belazerd. De gemoederen waren over en weer flink verhit geraakt.

De rust kwam eigenlijk pas weer terug toen Devens bij wijze van afsluitende grap had uitge-roepen: 'Veurzitter, iech maag wel constatere tot heij in de raodszaol mie verkes aonwezig zien es in 't slachhoes!'

Afb: Vergadering van de gemeenteraad in de hal van het stadhuis onder leiding van burge-meester Fons Baeten (burgemeester van 1967 tot 1984).


De verhalen:
Ambtenarij in de vierde eeuw na christus:corruptie troef, Brandweerbeeldje: botsingen tussen culturen om kunst, Breur Lemmens: een mythe, De eed, Gemeente ambtenaren: historische figuren, Hoort de rode vlag bij het socialisme of bij Maastricht?, Jacques van de Venne: een held, JJ, KK en MM: rituelen, Kerk en staat, Leny Scheyven: rituelen, Maastricht en Oranje, Martin Jammers en het toepassen van regels: rituelen, Nico Kempeners, een mythe, Nieuwjaarsreceptie: rituelen, Openbaarheid, Philip Houben; een held, Pie Fabry: rituelen, Retorica in de raad, Ronald Stans, een mythe, Taal : beleidsjargon, Taal : communiceren, U of jij?, Zo buiten zo binnen: de bouwvergunning met glacé handschoenen,

Terug naar het verhalenoverzicht