Maastricht was in de middeleeuwen een religieuze 'toeristenplaats', een trekpleister voor pelgrims naar het graf van Sint Servaas. De stedelijke economie en samenleving waren grotendeels gericht op die religieuze functie. Torens van de vele en zeer verschillende kloosters, kapellen, basilieken en parochiekerken domineerden in de middeleeuwen het monumentale silhouet van de stad. Nog steeds treft men in Maastricht veelkleurige tastbare uitingen aan van kerkelijke cultuur. De zevenjaarlijkse Heiligdomsvaart is een voorbeeld van een nog levende religieuze tradities, een fraai bewijs van 'culturele' continuïteit. Er zijn nog tal van plekken en kerkelijke gebouwen die de oorspronkelijke middeleeuwse religieuze atmosfeer hebben bewaard. Veel gerestaureerde kerkelijke gebouwen staan weliswaar geregistreerd als monument, maar zijn niet tot museum geworden; ze hebben hun religieuze functies behouden. Bovendien bezitten de Maastrichtse kerken nog dikwijls hun altaren, beeldhouwwerken, fresco's en schilderijen, religieus vaatwerk en kerkelijke meubilair. Ook het religieus cultureel erfgoed is in Maastricht nog niet in het museum terecht gekomen.
Bisschopsmolen
Dagelijks leven kloosterling
Heimo Kapiteel
Jan van Steffeswert
Kanunniken
Kloosters
Kruisheren
Memento Mori
Noodkist
Onze Lieve Vrouwekerk
Sint Janskerk
Sint Servaaskerk
Sint Servatius